Blog 28 Pitou's reis → EPILOOG van onze zeilwereld reis 2018 - 2025
 |
| linkjes naar: |
%20(1)%20(1).JPG) |
| Pitou voor anker bij een betoverend mooie gletsjer in Alaska - juli 2022 |
Andijk, januari 2026
EPILOOG
Intro
Voor
u ligt ons nawoord van een zeilreis die zeven jaar heeft geduurd, van augustus 2018 t/m september 2025. We nemen een momentje om terug te kijken.
Onderaan ons epiloog zie je onze reis in schema's in kaart gebracht van jaar tot jaar, alsmede onze afgelegde afstand. De foto's in het overzicht hebben we niet chronologisch geplaatst en zijn een impressie van de vele hoogtepunten van onze reis.
Met dit schrijven als laatste blog, voelt het nu compleet.
Niet omdat alles gezegd is, maar omdat alles wat ertoe doet hier staat.
Het schip voor een wereldreis
Voor een wereld reis zoals wij die hebben gemaakt, is één ding belangrijker dan alles wat daarna komt: een goed en degelijk schip. Eentje die je vertrouwt. Altijd. Overdag, 's nachts, in mooi weer en als het echt onaangenaam wordt.
Pitou is van staal, een bewuste keuze. Ja, staal vraagt onderhoud. Maar daar kregen we iets voor terug wat onbetaalbaar is: vertrouwen. We hebben ons op haar altijd veilig gevoeld, waar we ook waren.
Dat vertrouwen is geen detail, het is de basis. Het bepaalt hoe je slaapt, hoe je vaart en hoe je beslissingen neemt. Op de oceaan wil je geen twijfel over je schip. Alles wat je onderweg meemaakt, het avontuur, de vrijheid, de mooie momenten, de mindere momenten, rust op dat ene fundament. En precies daarom kozen wij voor Pitou.
Voor een wereld reis zoals wij die hebben gemaakt, is één ding belangrijker dan alles wat daarna komt: een goed en degelijk schip. Eentje die je vertrouwt. Altijd. Overdag, 's nachts, in mooi weer en als het echt onaangenaam wordt.
Pitou is van staal, een bewuste keuze. Ja, staal vraagt onderhoud. Maar daar kregen we iets voor terug wat onbetaalbaar is: vertrouwen. We hebben ons op haar altijd veilig gevoeld, waar we ook waren.
Dat vertrouwen is geen detail, het is de basis. Het bepaalt hoe je slaapt, hoe je vaart en hoe je beslissingen neemt. Op de oceaan wil je geen twijfel over je schip. Alles wat je onderweg meemaakt, het avontuur, de vrijheid, de mooie momenten, de mindere momenten, rust op dat ene fundament. En precies daarom kozen wij voor Pitou.
Zeileigenschappen zijn natuurlijk ook belangrijk. Pitou zeilt superfijn. Met weinig wind loopt ze prachtig op genua en grootzeil. Aan de wind vaart ze hoog en stabiel en met wind van achteren kozen we vaak voor twee uitgeboomde fokken. Comfortabel, rustig, geen continue gijp-stand en ondertussen vlogen we over de golven.
Met haar 24 ton gewicht en haar ruim 51 ft zette Pitou altijd door, ook in hoge golven. Ze klapte er niet tegenaan en liet zich niet afremmen. Ze ging er gewoon doorheen en dan ging ze als een speer en soepel over het water!
Met haar 24 ton gewicht en haar ruim 51 ft zette Pitou altijd door, ook in hoge golven. Ze klapte er niet tegenaan en liet zich niet afremmen. Ze ging er gewoon doorheen en dan ging ze als een speer en soepel over het water!
Over de lijnen van ons schip en haar kleurstellingen (romp en stuurhuis) kregen we onderweg opvallend veel complimenten. Heel veel zeilers hebben naar haar kleur gevraagd. Toen we de romp gingen verven in een kleur, deed bijna niemand dat nog. Wit of donkerblauw welke de meeste boten hebben, vonden wij vooral... veilig. En een beetje saai. We namen het risico en kozen voor een grijs-turquoise kleur. Het pakte ongelofelijk goed uit, op elk water was ze één met de natuur om zich heen. We zijn na al die jaren nog steeds niet uitgekeken op haar kleurenpalet.
En dan ons pilothouse/stuurhuis.
Kort gezegd: dat ding heeft ons gered. Keer op keer.
Het stuurhuis (welke dicht kan met deurtjes) is zooóoo belangrijk voor ons geweest!
Kort gezegd: dat ding heeft ons gered. Keer op keer.
Het stuurhuis (welke dicht kan met deurtjes) is zooóoo belangrijk voor ons geweest!
Zon die je in de tropen langzaam gaar kookt. Plensregen die horizontaal aankomt. Sneeuw. Kou. Wind. Alles wat het weer kan bedenken hebben we gehad en zaten wij lekker comfortabel in ons stuurhuis. Heel fijn en prettig om binnen te kunnen zitten op een zachte bank, met 360 graden uitzicht om je heen. Nachtwachten waren op die manier gerieflijk, warm en droog. En als we het luik open schoven, lag daar die sterrenhemel. Zo absurd mooi dat je er eigenlijk maar één ding over kunt zeggen: dit is tovenarij, dit verzin je niet. Zo'n sterrenhemel is een bron van verwondering, rust en romantiek. Het geeft je een diep gevoel van verbondenheid met de natuur.
Machiel ontwierp ons stuurhuis zelf (de knapperd) en zette het op Pitou, (gedeeltelijk) waar ooit de buiskap stond. Een gewaagde stap vonden sommige, waarin we ze volledig gelijk geven. Maar aan de andere kant noemen we het gewoon vooruit denken, meegenomen uit de vorige wereldreis met onze kinderen. Waar we zo'n pilothouse graag hadden gehad. En eerlijk is eerlijk: het werd een succes. Het design van Machiel voor het pilothouse maakt Pitou heel stoer en fraai, het past prachtig bij haar lijnen. Een van de andere klappers van het stuurhuis was dat onze regenpakken vooral ballast zijn gebleven haha. Alleen bij het uitvaren van een haven kwamen ze soms tevoorschijn en zelfs dan waren ze zelden echt nat.
 |
| de eindeloze wildernis op de Inside Passage Butedale - British Columbia Canada, december 2022 |
Bij -20 graden Celsius, midden in de winter op de Inside Passage* (zie onder aan ons blog), zaten wij lekker warm en cosy in het stuurhuis met uitstekend overzicht naar buiten. Fleece aan, warme broek, de diesel kachel zachtjes aan. Buiten stond snoeiharde ijskoude wind en was het bar en boos. Binnen was het zooooo goed vertoeven.
Andere zeilers zagen we regelmatig kletsnat aankomen. Ahhh veel natte jassen, druipende laarzen of schoenen hingen ze allemaal over de giek om te drogen.
Wij zaten in ons stuurhuis, hoog en droog, keken elkaar aan en dachten:
'Ja hoor, dit is precies waarom we dit gebouwd hebben!'
Andere zeilers zagen we regelmatig kletsnat aankomen. Ahhh veel natte jassen, druipende laarzen of schoenen hingen ze allemaal over de giek om te drogen.
Wij zaten in ons stuurhuis, hoog en droog, keken elkaar aan en dachten:
'Ja hoor, dit is precies waarom we dit gebouwd hebben!'
Kortom: voor onze wereld reis hebben we gewoon een schip klaar geklust waarmee je de wereld wil bezeilen. En dat hebben we gedaan. We waren toen bij de aankoop van haar zo blij (2015) en we zijn nog steeds gelukkig met haar!
Voor een wereldreis als deze wil je geen twijfel. Je wil rust (haha voor zover mogelijk). En die rust krijg je alleen als je schip sterker is dan je plannen en robuuster dan je dromen. En Pitou was/is dat voor ons. Steeds weer. Achteraf kunnen we maar één ding zeggen: investeren in een degelijk schip is geen luxe. Het is de basis. Alles daarboven is bijzaak.
 |
| op de wereld hebben we zeven jaar onze eigen route gevaren, waarvan ruim twee jaar op de Pacific, off the beaten track |
Want
nee, het zijn niet alleen maar die perfecte ansichtkaartmomenten van
ankerplekken en sundowners in gouden licht. Het is ook: een toilet
demonteren terwijl de boot rolt. Een lekkage opsporen op het geluid
af. Met tassen vol proviand halve steden doorlopen omdat de
dichtstbijzijnde supermarkt op drie kilometer heuvelop ligt. Het is
het soort romantiek waar niemand over vertelt, maar elke zeiler kent.
Vrijheid blijkt onderweg niet vrijblijvend te zijn. Ze kost comfort, zekerheid en soms nabijheid. Verjaardagen die je mist. Momenten die zich afspelen zonder jou erbij. Dat wisten we. En toch kozen we ervoor.
Pitou
heeft ons gebracht naar plekken die je niet kunt plannen. Ankerbaaien
die je nooit vergeet. Mensen die vrienden worden. Boten die voortaan
hun namen zijn. We leven het ritme van wind en getij en dat ritme zit
nu in ons lijf. We hebben geleerd dat je met z’n tweeën een boot
én een leven overeind kunt houden, zelfs als de oceaan je uitdaagt
en als de golven besluiten dat je een tandje bij moet zetten, als een
heus team. We hebben stormen gehad die ons leerden wat angst echt is en ochtenden waarop de oceaan zo vlak was dat je je bijna afvroeg of
je het verzon. We repareren dingen die we nog nooit in handen hebben
gehad en bouwen een leven waarin de horizon elke dag onze enige
afspraak is.
Vrijheid blijkt onderweg niet vrijblijvend te zijn. Ze kost comfort, zekerheid en soms nabijheid. Verjaardagen die je mist. Momenten die zich afspelen zonder jou erbij. Dat wisten we. En toch kozen we ervoor.
 |
| idyllische tropische ankerplekjes, een van de vele! Íles du Salut - Frans Guyana, december 2019 |
 |
| San Blas eilanden - Panama, december 2021 |
En toch…
Zelfs met al die ongemakken, hadden we dit leven voor geen goud willen missen. Juist door de ruwe kanten worden de mooie momenten nog feller, grootser, intenser. Je wordt sterker, flexibeler, dankbaarder. Zeilen leert je geduld, veerkracht en nederigheid op een manier die geen cursus, coach of boek je ooit kan bijbrengen. We leerden hoe het voelt om wekenlang (onze grootste oversteek duurde vijf weken - 4800 NM) geen land te zien. Hoe je elkaar begrijpt zonder woorden tijdens een nachtelijke wacht. Hoe stilte klinkt als de motor eindelijk uit mag. Hoe een vis aan de haak soms meer is dan een maaltijd: een overwinning. En hoe klein je bent wanneer de oceaan besluit even te laten merken wie er écht de baas is. Het is niet altijd makkelijk geweest, maar voor ons was het elke zeemijl waard.
Zeven jaar later zijn we geen andere mensen geworden, maar wel andere versies van onszelf. Rustiger. Minder gehaast. Minder onder de indruk van ruis. Meer afgestemd op elkaar. En meer vertrouwd met het idee dat je nooit alles onder controle hebt en dat dat oké is.
We weten maar al te goed hoe bijzonder het is geweest dat we dit hebben kunnen doen. Zeven jaar over de wereldzeeën varen is geen vanzelfsprekendheid. Het is een voorrecht dat we met beide handen hebben vastgepakt en waar we elke dag dankbaar voor zijn. Niet vanuit luxe, maar vanuit het diepe besef dat het ons ervaringen heeft gegeven die je nergens anders had kunnen beleven. We voelen ons rijk, niet door wat we hebben, maar door wat we hebben mogen meemaken. En dát nemen we voor altijd mee, waar Pitou ons ook brengt.
Die
dankbaarheid gaat verder dan onszelf. Want deze reis was niet alleen
van ons. Onze zonen, hun partners naast hen, hebben ons altijd laten
gaan. Met vertrouwen, met humor, soms met gemis. Terwijl wij
vertrokken, bouwden zij hun eigen levens verder op. Ze kochten
huizen; veranderden van werk; werden verliefd; gingen samenwonen en kregen een dochtertje: onze lieve kleindochter Mera en nog veel meer...
Dat
loslaten ging twee kanten op. Dat de kinderen en hun aanhang ons die ruimte hebben gegeven,
maakte deze reis mede mogelijk. En wij hebben onze kids met veel vertrouwen achtergelaten, ondanks soms wat moeilijke momenten van sterk gemis tijdens de reis. En dat nemen we misschien wel het
meest mee naar huis, vertrouwen in elkaar en kunnen loslaten. Het loslaten is misschien een vorm van 'anders vasthouden'. Want we zijn een heel hecht gezin, daar is niets in veranderd. Gelukkig is er in die 7 jaar veel quality time geweest. Ons gezin is jaarlijks bij ons langsgekomen waar we ook zaten. En wij zijn ook meestal één keer per jaar naar Nederland gegaan (behalve in het COVID jaar). Bovendien waren we per twee jaar, met z'n allen op Pitou. Hoe geweldig was dat! En we hebben ontelbare keren met elkaar 'gevideo-whatsappt' :)
.
Zelfs met al die ongemakken, hadden we dit leven voor geen goud willen missen. Juist door de ruwe kanten worden de mooie momenten nog feller, grootser, intenser. Je wordt sterker, flexibeler, dankbaarder. Zeilen leert je geduld, veerkracht en nederigheid op een manier die geen cursus, coach of boek je ooit kan bijbrengen. We leerden hoe het voelt om wekenlang (onze grootste oversteek duurde vijf weken - 4800 NM) geen land te zien. Hoe je elkaar begrijpt zonder woorden tijdens een nachtelijke wacht. Hoe stilte klinkt als de motor eindelijk uit mag. Hoe een vis aan de haak soms meer is dan een maaltijd: een overwinning. En hoe klein je bent wanneer de oceaan besluit even te laten merken wie er écht de baas is. Het is niet altijd makkelijk geweest, maar voor ons was het elke zeemijl waard.
Zeven jaar later zijn we geen andere mensen geworden, maar wel andere versies van onszelf. Rustiger. Minder gehaast. Minder onder de indruk van ruis. Meer afgestemd op elkaar. En meer vertrouwd met het idee dat je nooit alles onder controle hebt en dat dat oké is.
 |
| gletsjers in Alaska - juli 2022 |
 |
| een grote verrijking voor ons, naast bezoeken van alle mooie tropische eilanden, is de beslissing om naar het hoge noorden te gaan - British Columbia, Canada januari 2023 |
Toen we koers gingen zetten naar het hoge Noorden: van Panama via Hawaii naar Alaska, kozen we bewust voor off the beaten track.
Al vóór ons vertrek wisten we, als alles goed zou gaan, dat dit onze richting zou worden. Visum voor Alaska en de rest van de VS lag al klaar voordat we vertrokken uit Nederland.
We willen de eenzaamheid opzoeken. Slechts een handje vol zeilers koos in die tijd (en nu nog steeds) voor dezelfde route. Voor ons een groot avontuur.
Op de Inside Passage*(uitleg zie onderaan blog) zien we maandenlang geen andere boten. De stilte, de verlatenheid en de grootsheid van dit gebied zijn moeilijk in woorden te vatten. Eindeloos, rauw en adembenemend dekt de lading nog bij lange niet. Deze regio heeft een diepe indruk op ons achtergelaten, eentje die blijft.
We willen de eenzaamheid opzoeken. Slechts een handje vol zeilers koos in die tijd (en nu nog steeds) voor dezelfde route. Voor ons een groot avontuur.
Op de Inside Passage*(uitleg zie onderaan blog) zien we maandenlang geen andere boten. De stilte, de verlatenheid en de grootsheid van dit gebied zijn moeilijk in woorden te vatten. Eindeloos, rauw en adembenemend dekt de lading nog bij lange niet. Deze regio heeft een diepe indruk op ons achtergelaten, eentje die blijft.
~2-01-01-01-01-01.jpeg) |
| een paradijselijk ankerplekje - Sandy Island bij Carriacou, Caribbean februari 2020 |
 |
| magisch voor anker met als decor de dramatische bergruggen van Maui - Hawaii, april 2022 |
.jpg) |
| om nooit te vergeten onze aankomst in Sitka - Alaska na een pittige oversteek vanuit Hawaii - juli 2022 |
Onderweg delen we onze reis met een indrukwekkende cast aan dieren. Amerikaanse zeearenden houden ons scherp in de gaten; beren doen alsof wij er niet zijn en zalmen springen ons tegemoet. We zijn onder de indruk van vele onmetelijk grote bultruggen, potvissen en Dalls bruinvissen en genieten van honderden dolfijnen die voor onze boeg spelen.
Schattige op hun rug drijvende zeeotters zien we een snackje eten. Met een favoriet steentje die ze in hun losse huidzak bewaren, breken ze een zeedier (mossel of krabje o.i.d) op hun borst open.
We lachen en struikelen op de steigers bijna over vele zeeleeuwen en varen voorbij eilanden zeehonden en nog meer (stinkende) zeeleeuwen die enorm lawaai maken en orka's helaas in de verte, maar toch. In de tropische gebieden determineren we vissen in alle kleuren, zien we schildpadden en griezelen van kaaimannen en krokodillen. Waarbij we weer even bewust zijn van dat we niet vanaf de boot in het water willen plonsen.
Schattige op hun rug drijvende zeeotters zien we een snackje eten. Met een favoriet steentje die ze in hun losse huidzak bewaren, breken ze een zeedier (mossel of krabje o.i.d) op hun borst open.
We lachen en struikelen op de steigers bijna over vele zeeleeuwen en varen voorbij eilanden zeehonden en nog meer (stinkende) zeeleeuwen die enorm lawaai maken en orka's helaas in de verte, maar toch. In de tropische gebieden determineren we vissen in alle kleuren, zien we schildpadden en griezelen van kaaimannen en krokodillen. Waarbij we weer even bewust zijn van dat we niet vanaf de boot in het water willen plonsen.
 |
| we zien veel bultrug walvissen en zeeotters - Alaska, oktober 2022 |
 |
| bruine, grizzly beren in Alaska, we blijven uit hun buurt :) - Baranof eiland Alaska oktober 2022 |
We observeren vele koddige luiaards en hebben deze dieren nog wel eens van de weg gehaald en ze teruggebracht naar de jungle. Traag klimmen ze dan wederom in de boom. Met een glimlach zoals alleen een luiaard dat kan, als een soort bedankje.
Het indrukwekkende koor van brulapen zullen we ook nooit vergeten. De kleurrijke toekans zien eruit alsof ze niet echt kunnen bestaan, zo mooi. En dan die grote (griezel) spinnen waar we nou niet direct om gevraagd hebben maar die er blijkbaar wel bij horen haha. We hebben van elk dier genoten, soms op gepaste afstand, soms met open mond, maar altijd met verwondering.
Het indrukwekkende koor van brulapen zullen we ook nooit vergeten. De kleurrijke toekans zien eruit alsof ze niet echt kunnen bestaan, zo mooi. En dan die grote (griezel) spinnen waar we nou niet direct om gevraagd hebben maar die er blijkbaar wel bij horen haha. We hebben van elk dier genoten, soms op gepaste afstand, soms met open mond, maar altijd met verwondering.
 |
| mijn lievelings dier is een luiaard, ze kunnen echt naar je glimlachen! - Colombia, november 2021 |
 |
| een van de vele metropolen waar we liggen is Honolulu en draag hier een 'lei' bloemenkrans in mijn haar - O'ahu Hawaii mei 2022 |
 |
| onze twee zonen en aanhang zijn jaarlijks op bezoek geweest bij ons - Domburg, Suriname 2019/2020 |
Zo leuk dat we onderweg super veel vrienden gemaakt hebben, de zeilerswereld is niet zo groot, je komt elkaar overal weer tegen. Het was één grote zeilfamilie die continue om ons heen is geweest hetgeen ons een heel warm gevoel heeft gegeven. Je hebt ook zoveel dezelfde ervaringen met elkaar gedeeld, dat geeft een enorme band. Al deze zeilers (Nederlanders, maar ook met andere nationaliteiten) zijn heel waardevolle en dierbare vriendschappen voor het leven geworden!
We moeten weer leren hoe het werkt, dat leven aan wal. En hoe je met mensen praat die níet eerst vragen: 'En? Hoeveel knopen wind hadden jullie?'
En
dan ineens is daar het moment waarop je de laatste lange slag naar
huis inzet. Het water wordt kouder, de lucht grijzer en de geur van
Nederland komt je tegemoet nog voor je de kust ziet. Thuiskomen voelt
vreemd, bijna onwerkelijk, omdat je weet dat je aan wal nooit meer
dezelfde bent als degene die zeven jaar geleden de trossen los
gooide.
Dit epiloog en laatste blog 28 is geschreven tussen de sneeuwbuien door, in de Noord-Hollandse akkers, op een vloer die niet meer wiebelt en waar geen enkel kastje onverwacht open springt. Schrijven was ook een manier om vast te houden, om te begrijpen, om te delen wat soms te groot was om alleen te dragen.
We moeten weer leren hoe het werkt, dat leven aan wal. En hoe je met mensen praat die níet eerst vragen: 'En? Hoeveel knopen wind hadden jullie?'
Onder dit alles zit een brok in onze keel. Want ja, het doet pijn. Echt. Het doet pijn om afscheid te nemen van dit leven. Van de nachten onder een sterrenhemel die je bijna opslokt. Van de stilte midden op een oceaan waar je jezelf soms beter hoorde dan je wilde. Van het gevoel dat de horizon je enige grens is.
 |
| stille bewonderaars van Pitou - Bahia de Santander, Galicië Noord Spanje september 2018 |
Het
is zover. Dit is het laatste blog van onze wereldreis. Achtentwintig
blogs heb ik (Liselotte) geschreven. Buiten in de kuip, met uitzicht op de oceaan en een ondergaande zon. Of binnen in de kajuit, als het regent, of in het stuurhuis, met gezellig onze dieselkachel aan en het buiten vroor en sneeuwde. Met plezier, met veel zweet (in de Tropen), soms met
zeezout tussen de toetsen.
Over het leven van wereldzeilers, over ons
'Liselotte & Machiel' en met Pitou als stille hoofdrolspeler.
 |
| Sitka, Alaska - juli 2022 |
 |
| we liggen op adembenemende ankerplekken - Desolation Sound, British Columbia maart 2023 |
 |
| we gaan heen én terug door het Panama Kanaal! - in 2022 en 2024 |
Dat
dit gelezen werd, maakte het gedeeld. Dat zoveel mensen (vrienden, familie, bekenden en mensen die we helemaal niet kennen) hebben
meegelezen en meegeleefd, gaf dit avontuur een extra laag. Jullie
reacties, vragen en stille aanwezigheid vormden een soort onzichtbare
bemanning. Op afstand, maar nooit ver weg. Veel dank voor al jullie support.
Een vreemd gevoel. Een beetje weemoedig. Maar ook trots. We hebben gezworven over oceanen en zeeën. We hebben het verhaal geleefd en onze dromen waargemaakt.
Zeven
jaar geleden gooiden we de trossen los zonder precies te weten waar
we zouden eindigen. Nu staan we hier. Met vaste grond onder onze
voeten en een zee die voor altijd in ons zit.
Maar één ding weten we: je kunt de zeilers wel van de oceaan halen, maar dat oceaanbloed krijg je er nooit meer uit.
Ik raad overigens niemand aan om deze reis te maken, haha want ik ben niet van plan mijn Machiel hiervoor uit te lenen (geintje :-) Want één ding is zeker, zonder Machiel was ik dit avontuur nooit aangegaan. Met niemand anders had ik deze reis willen maken, dan met jou! En Machiel niet zonder mij (ja dat weet ik...).
We hebben deze reis gemaakt als (liefdes)partners: ieder met een eigen rol, maar met een gedeelde koers.
EEN OVERZICHT VAN ONZE ZEIL-WERELDREIS 2018 – 2025
Een vreemd gevoel. Een beetje weemoedig. Maar ook trots. We hebben gezworven over oceanen en zeeën. We hebben het verhaal geleefd en onze dromen waargemaakt.
 |
| elke aankomst vieren we na een oversteek - Bermuda → aankomst Azoren, juni 2024 |
.heic) |
| aankomst Bahamas → Bermuda, mei 2024 |
Maar één ding weten we: je kunt de zeilers wel van de oceaan halen, maar dat oceaanbloed krijg je er nooit meer uit.
Ik raad overigens niemand aan om deze reis te maken, haha want ik ben niet van plan mijn Machiel hiervoor uit te lenen (geintje :-) Want één ding is zeker, zonder Machiel was ik dit avontuur nooit aangegaan. Met niemand anders had ik deze reis willen maken, dan met jou! En Machiel niet zonder mij (ja dat weet ik...).
We hebben deze reis gemaakt als (liefdes)partners: ieder met een eigen rol, maar met een gedeelde koers.
Dus
ja, onze wereldreis eindigt hier.
Maar
wij? Wij blijven zeilers. Zelfs op land. Want wie de wereld ooit
onder de kiel heeft gehad, raakt dat nooit meer kwijt.
En ergens, heel zacht, horen we Pitou fluisteren:
‘En… wanneer gaan we weer?’
Dit
is het laatste hoofdstuk.
Voeten
op vaste grond.
Hart
nog altijd op zee.
WORDT NIET VERVOLGD
Lieve
groet van ons,
LISELOTTE
& MACHIEL
Het
ga jullie goed!
- Bedankt: Martijn Hermans, onze oudste zoon. Die altijd een dosis geduld had om al onze video's te implementeren in onze blogs en de mail rondstuurde met een bestand van duizenden abonnees. Ook zette hij onze blog iedere keer online. Super bedankt lieverd!
*Inside Passage: De Inside Passage is een beschutte vaarroute langs de westkust van Noord-Amerika, die loopt van het zuidoosten van Alaska tot aan British Columbia in Canada. Het is een netwerk van fjorden, smalle zeestraten en eilanden. Je vaart tussen bergen, gletsjers, grotendeels afgeschermd van de open Pacific Oceaan. Bepaalde open delen, waar de oceaan wel toegang had, moesten we soms even op een weervenster wachten.
HIERONDER: onze reis per jaar in schema👇
 |
| voor anker bij metropool Vancouver - British Columbia Canada, juni 2023 |
EEN OVERZICHT VAN ONZE ZEIL-WERELDREIS 2018 – 2025
Wij
hebben een afstand van 34.972 NM afgelegd in zeven jaar tijd, zeg maar 35.000 NM. In deze reisjaren hebben we te maken
gehad met de pandemie Corona. Deze heftige omstandigheden, voor de hele wereld, hebben ons meer dan 14 maanden stil
gelegd. De wereld stond op zijn kop. Van 2020 – 2021 hebben we in quarantaine en in lock-down gelegen in Martinique en Aruba. Alle landen om ons heen
sloten toen. Er was veel onduidelijkheid of we wel/niet door konden
gaan met onze wereldreis. Gelukkig hebben we in 2021 onze tocht
kunnen hervatten en koers kunnen zetten naar Colombia, Panama en verder.
Voor alle plekken, havens en baaien waar we voor anker hebben gelegen, klik op 'where are we' van ons blog. Daar staat de volledige omschrijving.
ONDERSTAAND geven we onze reis in schema's weer, een samenvatting.
NB: soms zie je een maand overgeslagen, dat betekent dat we op de oceaan zaten.
Einde.
Het was een groot genoegen om deze prachtige reis met je te maken. Een betere maat is er niet op deze hele grote wereld. Wanneer gaan we de zee weer op?
BeantwoordenVerwijderen